AMAZILIA BOUCARDI

 A diferencia doutros colibríes, el Colibrí de Manglar polo xeral no e territorial. Anda en forma solitaria a maior parte da súa vida, excepto na época reprodutiva.

Este colibrí e dun cor verde bronce no dorso; a súa cola e de cor oscuro, O macho de esta especie ten gorxa e peito de cor verde azulado e ventre branco. A  femia é similar, pero o seu peito e abdomen son blancuzcos, con moitas pintas verdes na gorxa e os lados.

Mide entre 9,5 y 11 cm y pesa aproximadamente 4,5 gramos.

CISTOTHORUS PLATENSIS

E de tamano pequeno E delgado. A súa espalda e listada, a rabadilla e de co canela, coronilla e espalda negra con listas brancas o anteado pálido, gorxa e abdomen brancos.

DENDROCYGNA VIDUATA

Pertence a unha especie orixinaria do Sur América, en donde e mui abundante. E eo pato silbador menos arbóreo. En tamano e ó máis pequeno, pois apenas alcanza os 32 cms e un peso de 650 gramos.

Oscuro ao vó e cá  cara branca, o resto da cabeza e a parte posterior do pescozo e negra, mentras cá parte central do pescozo e peito son cor castano; os costados son barreteados de branco con negro, o dorso a espalda é café oscuro escamado cun tono roxizo. Ten o pico cor negro.

PLATALEA AJAIA

 Platalea ajaia


Esta ave e semellante a unha garza, cá pel da cara desnuda de cor verduzco, o resto do corpo cor branco ou rosado pálido dependendo da súa idade. As suas ás son de cor rosado con coberturas menores rosadas e vermellas, a cola e anaranxada, pico verduzco e aplanado a manera de espátula, característica que permite identificala fácilmente e que da orixen ao seu nome común.

Durante a época reprodutiva que inicia cá temporada seca, os seus cores se volven máis intensos.

E unha especie de hábitos gregarios (aliméntase, durme e anida en grupos).

LAPA VERDE

Lapa Verde

Ave de maior tamano , pois chega a medir ata 84 cms de envergadura e un peso de ata 1,3 kilos. A súa contextura e máis robusta, cunha cola un pouco máis curta.

O seu  cor e verde amarillento, coas coberturas das alas azuis, as prumas  da cola chamadas rectrices centrais son vermellas e o resto das rectrices cor azul.

A cara está desprovista de prumas, mostrando a pel descuberta, que ten un cor branco hueso. Ten un forte e ganchudo pico un pouco máis grande có d a lapa vermella, estrutura queratinosa que sirvelle para abrir as duras semillas das que se alimenta.

Acostumbra a anidar en troncos hocos. Se coñece muu pouco da súa bioloxía.

AVES

As aves son animais vertebrados, de sangue quente, que camiñan, chimpan ou fican ergueitas sobre as súas extremidades posteriores, mentres que as extremidades anteriores están modificadas como ás que, do mesmo xeito que moitas outras características anatómicas únicas, son adaptacións para voar, aínda que non todas voan. Teñen o corpo recuberto de plumas e, as aves actuais posúen un peteiro córneo sen dentes. Para reproducirse poñen ovos, que chocan até a eclosión.
O seu grupo taxonómico denomínase clase Aves para a sistemática clásica, pero na sistemática filoxenética actual este clado non ten rango, e é incluído á su vez sucesivamente dentro dos clados: Theropoda, Dinosauria, Archosauria, Sauropsida, Tetrapoda, etc., malia haber máis aniñamentos intermedios con denominación.

O TIGRE

Os tigres (Panthera tigris) son mamíferos da familia Felidae, pertencentes a unha das catro especies de felinos do xénero Panthera. Os tigres son cazadores carnívoros.

O peso récord dun macho adulto é de máis dun terzo de tonelada. Coma os leopardos, os tigres comen principalmente de noite. A pesar do seu gran tamaño, poden axexar as súas presas en completo silencio, denantes de se abalanzar sobre elas a curta distancia. Apreixan as súas vítimas coas poutas dianteiras e mátanas trabándolles a gorxa. Os tigres son perigosos para as persoas; levan causadas moitas vítimas, especialmente alí onde os humanos alteran o seu hábitat natural.

Nos últimos anos, a poboación mundial de tigres descendeu, principalmente a causa da caza ilegal; na actualidade quedan probablemente menos de 7.000 exemplares en estado salvaxe.

Os tigres presentan unhas raias negras que os axudan a camuflarse. Os casos de tigres devoradores de homes son raros, malia a lenda que acompaña a figura do animal.

Os primeiros tigres auténticos orixináronse no sur de Siberia durante o Pleistoceno. Dende alí iniciaron unha longa expansión que se concretou ao longo de dúas rotas distintas: unha cara ao leste, a través das estepas de Asia Central, que os levou ata Persia, Mesopotamia e máis o Cáucaso; e outra ao longo do litoral da China, que rematou na India e o Sureste asiático, a onde chegaron hai menos de dez mil anos. Xa en época histórica, a presión humana forzou a reducción e extinción de moitas poboacións, malia que ata o século XIX aínda gozaban dunha distribución que aínda sendo irregular espallábase desde Xeorxia ata a illa indonesia de Bali.

Na actualidade sobreviven cinco subespecies de tigres: o de Bengala (Panthera tigris tigris), posiblemente o máis coñecido polo ser humano hoxe en día, habita no subcontinente indio; o de Siberia (P. t. althaica), o tigre máis alto e corpulento; o de Sumatra, do que quedan menos de 500 exemplares, unha subespecie de tigre de -relativamente- pequenas dimensións; o de Indochina (P. t. corbetti), e o tigre do sur de China (P. t. amoyensis), o que corre máis perigo de extinción na actualidade, xa que só quedan uns trinta exemplares. O famoso "tigre branco" é, en realidade, unha variedade de tigre bengalí orixinaria do estado indio de Madhya Pradesh (antigo reino de Rewa), na que a cor leonada da pelaxe foi substituída por branco debido a unha mutación; os ollos destes tigres son azuis.

Durante o s.XX extinguíronse outras tres subespecies por mor da caza e do deterioro do seu hábitat. O tigre do Caspio (P. t. virgata), un voluminoso tigre semellante ao de Bengala pero que podía superar os 400 kilos de peso, sufriu unha dura campaña de exterminio na Rusia Acerbaixán en 1923, e a subespecie desapareceu definitivamente cando se cazou o derradeiro tigre iraní en 1959. Unhas décadas antes, en 1937, o pequeno tigre de Bali (P. t. balica), unha raza de cor escura e menos de 100 quilos de peso máximo, foi exterminado, namentres que na veciña illa de Xava perdeuse a pista á subespecie local (P. t. sondaica) a mediados dos 70. zarista. O último exemplar ruso foi abatido no actual

Frecuentemente en América ao xaguar chámaselle tigre, debido á semellanza de ambos os animais.

O TATÚ CARRETA

O Tatú Carreta pertence a  Familia Dasypodidae, uns mamiferos un tanto particulares, que se caracterizan por levar unha armadura sobre o seu dorso e o seu costado. Ten unha estrutura bastante flexible aunque pareza ter moita rixidez.

Estos mamíferos poden ter moitos tamaños, sendo o Priodontes maximus o mayor armadillo vivente.

Os Armadillos son unhas das familias de mamíferos máis antigas de Sudamérica e están representadas por numerosas especies, que cubren casi todo o espectro de hábitats do continente. El Tatú Carreta é o que os representa casi como un ser prehistórico, descendentes dunha familia de estirpe do continente con antepasados xigantescos tales como os acorazados gliptodontes e os perezosos xigantes terrestres. Lamentablemente, por culpa do home, este ser edentado está a un paso da extinción.

Habitat:

O seu hábitat a podemos encontrar en Sudamérica, ao este da cordillera andina, e nos grandes territorios ocupados polo bosque tropical chuvioso. Habita en Arxentina na zona boscosa pequena, a selva misionera e e moi poucos recónditos lugares donde a vexetación se encontra un pouco virxen.

Tamaño:

Da Cabeza ata a cola mide uns 150 cm a 160 cm, dos cuales aproximadamente 50 cm corresponden a cola.

O CÓNDOR

Esta ave rapáz diurna pertence aos catártidos da cabeza e pescozo desnudos, plumaxe negro azulado, colar e costas brancos, cola pequena y pes negros. Habita nos Andes e é a maior das aves voadoras.

O cóndor e o nome común dos grandes boitres americanos: o cóndor dos Andes e o de California. Ambos considéranse entre os paxaros voadores máis grandes e pesados que existen.

Ten unha envergadura de ás que alcanza os 3,5 metros; os machos, máis pesados cás femias, pesan uns 11,5 kg. Alcanza a medir casi 1 metro, chega a cintura dun home.

O seu pelaxe e negro, cunha gran zona blanca nas ás. Teñen unha cabeza desnuda dun cor vermello pálido e os machos poseen na frente unha cresta carnosa prominente. 

O pescozo e as patas poseen plumas para que non se lles impregnen de sange cando come.  

Un rasgo característico na súa calvicie, que a oben ao mete-la cabeza dentro do corpo dos animales. E presenta un colar de plumas brancas no pescozo.

A diferenza entre o macho e a femia é que o macho ten unha carúpula  (cresta),e a femia ten os ollos vermellos. Pola súa función de carroñero e unha peza importante no equilibrio dos ecosistemas do que forma parte e é moi útil para a saude de moitos animais, porque o consumir rapidamente os cadaveres elimina fontes de contacto de enfermidades ou focos de contaminación. Por iso hai que evitala súa desaparición.

 No e cazador, non ten as garras fortes que se necesitan para capturar e matar. A diferenza da águia, non pode tomar un animal cas súas patas.

HÁBITAT  NATURAL

O cóndor dos Andes localízase ao largo de toda a cadea montañosa dos Andes, dende Venezuela e Colombia ata o estreito de Magallans; e en ocasions chega a descender ata as costas do Pacífico, as colonias de aves acuáticas, para alimentarse dos seus ovos.

Aliméntase de animais mortos que haxa preto do seu hábitat, estraendo primeiro o corazón. É carnívoro e carroñero. E poden aguantar días sen comer.

Na Provincia de Mendoza, na estancia "Las Aguaditas", de unha extensión de 2,500 hectáreas, os turistas e interesados poden observar aos cóndores.

O LINCE

O lince ibérico é un felino de aspeto delicado, con patas largas e unha cola curta cunha borla negra no extremo que sóe manter en movemento de lado a lado en momentos de perigo o excitación. As súas orellas puntiagudas están terminadas nun pincel de pelos negros ríxidos donde a súa función seria a de descompone-la redonda silueta da súa cabeza, aumentando de este modo o seu camuflaxe.
Tamén son características as patillas que caen das súas meiselas e que aumentan cada vez máis de tamaño a medida que aumenta a súa idade. Os más pequenos carecen de patillas e casi de pinceis e nos individuos dun ano xa aparecen as patillas, aunque máis curtas, que apenas colgan por debaixo da barbela. As patillas e os pinceis dos machos son máis grandes cá os das hembras. A súa coloración varía de pardo a grisáceo cos costados con manchas negras.
Con respecto ao seu peso o macho adulto chega a pesar 13 Kg.

OS GORILAS

Os gorilas desplázanse xeralmente a catro patas. As súas extremidades anteriores son máis alargadas  cás posteriores e se asemexan a brazos, aunque son utilizadas tamén como punto de apoio ao caminar. Os machos miden entre 1,65 e 1,75 m de altura, e pesan entre 140 e 200 kg. As hembras pesan aproximadamente a mitade cós machos. Aun así, un gorila obeso en cautividade ha alcanzado os 270 kg. A estrutura facial do gorila  coñécese como de «mandíbula protuberante», pois a mandíbula e moito maior có maxilar.
A gestación dura 8 meses e medio e normalmente pasan 3 ou 4 años entre nacementos. As crías viven cás súas nais 3 ou 4 años. As hembras maduran cando teñeen entre 10 e 12 anos (en cautividade, antes ); os machos entre os 11 e os 13. A esperanza da vida é de 30 a 50 anos. O Massa, do zoolóxico de Filadelfia, ten o récord de lonxevidad: morreu aos 54 años.
Os gorilas son maioritariamente vexetariáns, e comen principalmente frutas, follas, brotes, etc., se ben poden chegar a consumir algúns insectos, o que representa só do 1 ao 2 por cento da súa dieta.
Ademáis, todos os gorilas comparten o mesmo tipo de sange (B) e, como os humáns, cada gorila ten pegadas dixitais únicas que o identifican.
Os gorilas son moi cercanos aos humáns e están considerados como altamente intelixentes. Uns poucos individuos en cautividade, como Koko, han aprendido un lenguaxe de signos simplificado.

O PUMA

O puma, león de montaña, león ou pantera (Puma concolor) é un mamífero carnívoro da familia Felidae América. Este gran felino vive en máis lugares que cualquer outro mamífero salvaxe terrestreYukón, en Canadá, ata o sur dos Andes patagónicos en América do Sur. O puma é adaptable e xeralista, polo que se encontra nos principais biomas de toda América. É o segundo maior felino no Novo Mundo, despois do jaguar, e o cuarto máis grande do mundo, xunto có leopardo e despois do tigre,o  león e o jaguar. O seu tamaño e maior que o do leopardo das neves, aunque está máis emparentado cós pequenos felinos, xa que a diferencia dos grandes felinos do xénero Panthera do continente xá que se extende dende o nativo de que poden ruxir, o puma ronronea como os felinos menores.
Como cazador e depredador de emboscada, o puma persegue unha ampla variedade de presas. O seu principal alimento son os ungulados como o cervo, en particular na parte septentrional da súa área de distribución, pero tamén caza camélidos como o guanaco e especies tan pequenas como insectos e roedores. Prefire hábitats con vexetación densa durante as horas de acecho, pero poden vivir en zonas abertas.
O puma é territorial e ten unha baixa densidade de poboación. A extensión do seu territorio depende da vexetación e da abundancia de presas. Aunque e un gran depredador non sempre é a especie dominante na súa área de distribución, como cando compite con outros depredadores como o lobo gris. Se trata dun felino solitario que polo xeral evita ás persoas.

O KOALA

O koala é un dos animalitos máis atrativos de todo o mundo.Natural do oriente de Australia, este marsupial só se alimenta das hollas e cortezas de eucaliptos. Permanece a mayor parte de súa vida trepando en estos árboles baixando a terra só para cambiar de árbol.
O seu aspecto e algo similar ao dos osos, cós que non teñen ningún parentesco. O seu tamaño e pequeno, os machos pesan uns 12 Kg e as hembras menos.
Desafortunadamente, debido a sua moi especial dieta e a súa delicada salud, non o vemos en moitos zoológicos. Os dedos das máns os teñen distribuidos de maneira diferente a nós. O dedo índice o teñen ao mesmo lado que o pulgar. En vez dun dedo pulgar teñen dous.
O Koala (Phascolarctos cinereus) e a única especie asignada a familia Phascolarctidae. 

O OSO PANDA

O oso panda, ten un insaciable apetito polo bambú. Come uns 13 kilogramos de bambú para poder satisfacer a súa dieta. Tamén poden comer paxaros ou roedores. Só viven en remotas rexións de China, nas montañas donde hai grandes bosques de bambú, xa que son frescos e húmidos;  Escalan ata os 4 metros en verán para alimentarse e conseguer o seu bambú. Normalmente os Pandas véselles comendo nunha relaxada posición, como si estivesen sentados, cós pés por diante. A súa apariencia é as duns animaos vagos e que só se dedican a comer, pero en realidade son uns excelentes trepadores de árboles, e excelentes nadadores.
Os Pandas son animais moi solitarios, cun sentido do olfato moi desenrolado, que utilizan os machos para non encontrarse entre ellos, e para localizar ás hembras e reproducirse en primavera. As hembras, tras 5 meses de embarazo, dan a luz a unha ou dúas crías. Ao nacer, as crías só pesan 140 gramos, e son blancas. O negro cólleno máis tarde.
So existen ao redor de 1000 pandas salvaxes en libertade. En zoos viven uns 100, e por suposto son a principal atracción. Os pandas en libertad son moi difíciles de estudiar xa que se escapan fácilmente y non lles gusta que os observen.

Fotos de animais en perigo de extinción

Os principais e máis coñecidos animais en perigo de extinción son:
O oso Panda, o Koala, o Puma, o Gorila, o Lince, o Cóndor, o Tatu Carreta e o Tigre, entre outros.

Animais en perigo de extinción

Considerase en perigro de extinción a unha especie animal, cando a súa existencia encóntrase comprometida a nivel mundial. Esto e debido xeralmente la fulminacion dun recurso dol cal dependen todas e cada unha das especie, xa sea por parte da acción dol homre, como a caza ilegal o a tala ndiscriminada de arboles, o simplemente a cambios no ecosistema da especie produto de feitos fortuitos, como o son o cambio climático. Como está ocurrindo neste preciso momento e por desgracia estos animais en perigro de extincion non están habituados a tales condicións climáticas e as veces lles é imposible adaptarse a ditos cambios.

FOTOGRAFÍAS

ELEFANTE AFRICANO

XIRAFA

SERPE RETICULADA

LEOPARDO

DRAGÓN DE KUOMO

Animais mariños

Denomínanse animais mariños a todos aqueles animais que viven nas augas do mar, sen embargo por excelencia son dous os animais mariños con maior poder, referímonos a as focas e os pingüins, entre outros. Non obstante hai un problema respeto a estos animais mariños e é que moitos de eles están en perigo de extinción .